Para kornizës, titujve dhe praktikës.

Një vajzë nga Kosova, një oqean larg, me një flakë të brishtë shprese.

Isha gjashtëmbëdhjetë vjeç kur e lashë Kosovën. Lufta po afrohej. Ende nuk i kisha fjalët për ta emërtuar atë që po bëhesha — azilkërkuese, refugjate, imigrante. Ajo që mora me vete duke kaluar atë oqean u bë pjesë e punës që bëj tani: angazhimi për t’i parë njerëzit brenda kontekstit të tyre të plotë.

Kjo faqe ofron pjesën më të hershme të asaj historie. Nuk është këtu për të zëvendësuar kredencialet profesionale, por për të shpjeguar pse migrimi, dinjiteti dhe trauma nuk janë tema të largëta ose abstrakte në punën time.